Angielskie czasowniki nieregularne – lista, odmiana, przykłady

Angielskie czasowniki nieregularne nie tworzą form przeszłych przez zwykłe dodanie końcówki -ed. Trzeba zapamiętać ich trzy postacie: Infinitive, Past Simple i Past Participle. Poniższa tabela pozwala szybko sprawdzić odmianę, a grupowanie według wzorców ułatwia naukę.

Angielskie czasowniki nieregularne – pełna lista

Infinitive to forma podstawowa, Past Simple służy między innymi do opisywania zakończonych wydarzeń w przeszłości, a Past Participle występuje między innymi w konstrukcjach z czasem Present Perfect oraz w stronie biernej. Lista jest uporządkowana alfabetycznie. W przypadku części czasowników dopuszczalne są dwie formy.

Wzorce odmiany, które ułatwiają naukę

Nie wszystkie angielskie czasowniki nieregularne są całkowicie przypadkowe. Wiele z nich tworzy podobne grupy. Wzorzec nie zastępuje zapamiętania form, ale pozwala uczyć się kilku słów jednocześnie.

Najbardziej przydatne grupy wyglądają tak:

• Trzy identyczne formy – cost – cost – cost, cut – cut – cut, hit – hit – hit, put – put – put, shut – shut – shut.
• II i III forma zakończone na -t – build – built – built, feel – felt – felt, keep – kept – kept, leave – left – left, send – sent – sent.
• Wzorzec i – a – u – sing – sang – sung, ring – rang – rung, swim – swam – swum, begin – began – begun.
• Wzorzec ow – ew – own – blow – blew – blown, grow – grew – grown, know – knew – known, throw – threw – thrown.
• Wzorzec -oke – -oken – break – broke – broken, speak – spoke – spoken, steal – stole – stolen, wake – woke – woken.
• II i III forma zakończone na -ought – bring – brought – brought, buy – bought – bought, think – thought – thought, teach – taught – taught.

Trzeba jednak pamiętać o wyjątkach. Na przykład read – read – read zachowuje zapis, ale II i III formę wymawia się jako /red/, natomiast bezokolicznik brzmi /riːd/. Czasowniki learn, burn i dream mogą mieć różne formy zależnie od odmiany języka i stylu.

Jak uczyć się czasowników nieregularnych?

Najlepsze efekty daje połączenie krótkich sesji, aktywnego przypominania i używania słów w zdaniach. Sama obserwacja tabeli zwykle nie wystarcza.

1. Podziel materiał na małe partie – wybierz 10–15 czasowników, najlepiej z jednego wzorca albo z grupy najczęściej używanych słów.
2. Pracuj z fiszkami – na jednej stronie zapisz Infinitive, a na drugiej pozostałe formy i tłumaczenie. Najpierw spróbuj odtworzyć odpowiedź z pamięci, dopiero później ją sprawdź.
3. Twórz własne zdania – połącz każdą formę z konkretnym kontekstem, na przykład I went home oraz I have gone home.
4. Powtarzaj w odstępach – wróć do nowych słów tego samego dnia, następnego dnia, po kilku dniach i po tygodniu. Krótkie sesje są łatwiejsze do utrzymania niż jednorazowe wkuwanie.
5. Ćwicz ze słuchu – wychwytuj czasowniki w dialogach, serialach, piosenkach lub nagraniach. Zapisz całe zdanie, a nie tylko pojedynczą formę.
6. Sprawdzaj się w obu kierunkach – odtwarzaj formy zarówno od angielskiego bezokolicznika, jak i od polskiego znaczenia. Dzięki temu ćwiczysz rozpoznawanie oraz samodzielne użycie słowa.

Na początku skup się na czasownikach takich jak be, have, do, go, come, get, make, take, give, see, know i think. Pojawiają się często w rozmowach, tekstach oraz podstawowych konstrukcjach gramatycznych. Dopiero po ich utrwaleniu rozszerzaj zestaw o mniej popularne formy.

Systematyczność ma większe znaczenie niż liczba słów poznanych podczas jednej sesji. Kilkanaście minut regularnych powtórek, uzupełnionych zdaniami i słuchaniem języka, stopniowo przenosi odmianę z pamięci świadomej do swobodnego użycia.