W języku angielskim przyszłość wyraża się na kilka sposobów. Wybór formy zależy od intencji: decyzja podjęta w chwili mówienia wymaga zwykle will, wcześniejszy zamiar – going to, ustalony plan osobisty – Present Continuous, a rozkład lub harmonogram – Present Simple.
Którą formę wybrać?
| Struktura | Zastosowanie | Przykład |
|---|---|---|
| will – Future Simple | Spontaniczne decyzje, obietnice i przewidywania będące opinią | I’ll help you. – Pomogę ci. |
| be going to | Wcześniejsze zamiary oraz przewidywania oparte na widocznych dowodach | Look at the clouds. It’s going to rain. – Spójrz na chmury. Będzie padać. |
| Present Continuous | Ustalone plany osobiste, na przykład spotkania, rezerwacje i wyjazdy | We’re meeting Tom at six. – Spotykamy się z Tomem o szóstej. |
| Present Simple | Rozkłady jazdy, plan zajęć i inne harmonogramy niezależne od decyzji rozmówcy | The train leaves at five. – Pociąg odjeżdża o piątej. |
Pomocne określenia czasu to między innymi:
- tomorrow – jutro
- next week – w przyszłym tygodniu
- tonight – dziś wieczorem
- at 5 p.m. – o 17:00
Will i going to – jaka jest różnica?
Will stosujemy, gdy decyzję podejmujemy w chwili mówienia. Ktoś informuje cię, że potrzebuje pomocy, więc odpowiadasz:
- You’re carrying all these boxes? I’ll help you. – Niesiesz te wszystkie pudła? Pomogę ci.
- I’m tired. I’ll make some tea. – Jestem zmęczony. Zrobię herbatę.
- I promise I’ll call you tomorrow. – Obiecuję, że zadzwonię jutro.
- I think they will win. – Myślę, że oni wygrają.
Going to wskazuje na zamiar ustalony wcześniej. Nie jest to decyzja podjęta właśnie teraz:
I’m going to buy some bread this afternoon. – Zamierzam kupić dziś po południu chleb.
Jeżeli dopiero dowiadujesz się, że chleba nie ma, możesz powiedzieć: In that case, I’ll buy some. Decyzja pojawiła się w rozmowie, więc pasuje will. Jeśli wcześniej planowałeś zakupy, użyjesz going to.
Obie formy mogą służyć do przewidywania, ale różni je podstawa przewidywania. Will wyraża przede wszystkim opinię lub przeczucie: I think it will rain. Going to odnosi się do widocznych oznak: Look at those dark clouds. It’s going to rain.
Present Continuous i Present Simple w przyszłości
Present Continuous opisuje osobisty plan, który został już ustalony. Zwykle znamy szczegóły, takie jak miejsce, godzina albo osoby uczestniczące w wydarzeniu: I’m flying to London on Friday. Sam wyjazd jest już zorganizowany, na przykład z kupionym biletem.
Present Simple odnosi się natomiast do oficjalnych lub stałych harmonogramów:
- What time does the plane land? – O której ląduje samolot?
- Our English class starts at eight. – Nasza lekcja angielskiego zaczyna się o ósmej.
- The train leaves at 4:15. – Pociąg odjeżdża o 16:15.
- The conference finishes at 2:30. – Konferencja kończy się o 14:30.
Najprostsze pytania pomocne przy wyborze formy brzmią: czy decyzja powstała teraz, czy wcześniej? Czy wydarzenie wynika z mojego planu, czy z oficjalnego harmonogramu? Czy mam dowody wskazujące na określony rozwój sytuacji?
Ćwiczenia – wyrażanie przyszłości po angielsku
Uzupełnij zdania odpowiednią formą czasownika w nawiasie. Wybierz między will, be going to, Present Continuous i Present Simple.
- Look at that car! It __________ (crash).
- We __________ (visit) our grandparents on Saturday. The tickets are already booked.
- “I’m cold.” “I __________ (close) the window.”
- The bus __________ (leave) at 7:20 tomorrow morning.
- I think she __________ (pass) the exam.
- They __________ (move) to a new flat. They have already chosen one.
- “There is no milk.” “OK, I __________ (buy) some.”
- What time __________ the film __________ (start) tonight?
Klucz odpowiedzi
- is going to crash
- are visiting
- will close
- leaves
- will pass
- are going to move
- will buy
- does, start
Jak zapamiętać te zasady?
Najpierw określ rodzaj sytuacji. Spontaniczna decyzja lub obietnica zwykle wymaga will. Wcześniejszy zamiar albo przewidywanie oparte na dowodach łączy się z going to. Ustalony plan osobisty wyraża Present Continuous, a rozkład jazdy lub oficjalny harmonogram – Present Simple. Regularne tworzenie własnych zdań pomaga utrwalić te różnice szybciej niż samo zapamiętywanie definicji.
