Future simple in the past – jak tworzyć i kiedy stosować?

Future Simple in the Past to konstrukcja opisująca przyszłość widzianą z perspektywy przeszłości. Najważniejsza zmiana polega na tym, że will przechodzi w would, a po nim pozostaje czasownik w formie podstawowej.

Czym jest Future Simple in the Past?

Wyobraź sobie, że wczoraj myślałeś o czymś, co miało wydarzyć się dopiero później. Z punktu widzenia tamtego momentu było to wydarzenie przyszłe, ale dziś cała sytuacja należy już do przeszłości. Właśnie wtedy używa się konstrukcji Future Simple in the Past, nazywanej też Future in the Past.

Nie jest to osobny czas w takim sensie jak Present Simple czy Past Simple. To sposób przesunięcia perspektywy czasowej, często określany jako backshifting, czyli cofanie czasów. Zdanie I think he will come oznacza „Myślę, że on przyjdzie”, natomiast I thought he would come – „Myślałem, że on przyjdzie”.

Jak tworzyć zdania?

Podstawowy schemat jest prosty: podmiot + would + czasownik w formie podstawowej. Operator would jest taki sam dla wszystkich osób. Nie dodajemy do czasownika końcówki -s ani formy przeszłej.

Zdania w tej konstrukcji buduje się według trzech podstawowych wzorów:

1. Twierdzenie – podmiot + would + czasownik w formie podstawowej, na przykład I would meet you at six.
2. Przeczenie – podmiot + would not + czasownik w formie podstawowej, na przykład He would not help me.
3. Pytanie – would + podmiot + czasownik w formie podstawowej, na przykład Would she go to the concert?

W przeczeniach często stosuje się skrót wouldn’t, na przykład They wouldn’t attend the meeting. Możliwy jest też skrót ’d w zdaniach twierdzących, na przykład He’d call me later. Trzeba jednak pamiętać, że ’d może oznaczać zarówno would, jak i had, dlatego znaczenie wynika z kontekstu.

Kiedy stosować Future Simple in the Past?

Najczęściej ta konstrukcja pojawia się w dwóch sytuacjach:

• Mowa zależna – gdy relacjonujesz wypowiedź, która pierwotnie zawierała will. “I will come,” said Peter zmienia się w Peter said he would come.
• Przeszłe przewidywania, nadzieje i oczekiwania – gdy opisujesz to, co w przeszłości miało wydarzyć się później. I hoped she would win. oznacza „Miałem nadzieję, że ona wygra”.

W mowie zależnej zmiana wygląda więc następująco:

Maria says, “I will call you.”
Maria said she would call me.

Podobnie można opisywać sytuacje niezwiązane z cytowaniem czyjejś wypowiedzi:

When we talked, I thought Maria would come.
„Kiedy rozmawialiśmy, myślałem, że Maria przyjdzie”.

Czasownik wprowadzający, taki jak thought, hoped, knew albo said, wskazuje na przeszłość. To, co następuje po nim, było przyszłością z punktu widzenia tamtej chwili.

Would a was/were going to – jaka jest różnica?

Obie konstrukcje mogą odnosić się do przyszłości widzianej z przeszłości, ale akcentują coś innego. Would jest zwykle neutralnym sposobem przedstawienia przewidywania, oczekiwania lub przyszłego zdarzenia w narracji przeszłej.

I knew he would finish the work.
„Wiedziałem, że skończy pracę”.

Konstrukcja was/were going to + czasownik mocniej podkreśla wcześniejszy zamiar albo plan. Nie chodzi tylko o przewidywanie, lecz o to, co ktoś zamierzał zrobić.

We were going to move abroad, but we changed our plans.
„Mieliśmy zamiar przeprowadzić się za granicę, ale zmieniliśmy plany”.

Porównaj:

She thought he would call. – Sądziła, że zadzwoni. To przewidywanie lub oczekiwanie.
He was going to call, but he forgot. – Miał zadzwonić, ale zapomniał. To wcześniejszy zamiar.

Forma would występuje także w zdaniach warunkowych, na przykład I would buy it if I had enough money. W takim zdaniu nie oznacza jednak przyszłości widzianej z przeszłości, tylko skutek hipotetycznego warunku. O znaczeniu decyduje kontekst.

Najważniejsza zasada jest krótka: gdy w kontekście przeszłym relacjonujesz przyszłość wyrażoną wcześniej przez will, użyj would + bezokolicznik. Jeśli chcesz podkreślić istniejący w przeszłości plan, wybierz was/were going to + bezokolicznik.