Przedimki angielskie – jak i kiedy ich używać?

Przedimki angielskie – a, an, the oraz przedimek zerowy – określają, czy mówisz o czymś ogólnie, po raz pierwszy, czy o konkretnym obiekcie znanym rozmówcy. W języku polskim nie mamy ich bezpośrednich odpowiedników, dlatego początkowo wymagają przyzwyczajenia. Najważniejsze są trzy pytania: czy rzeczownik jest policzalny, czy występuje w liczbie pojedynczej i czy wiadomo, o który obiekt chodzi.

Czym są przedimki angielskie?

Przedimek to nieodmienna część mowy stawiana przed rzeczownikiem albo przed przymiotnikiem, który go określa. W języku angielskim używa się przedimka nieokreślonego a/an, określonego the albo nie stosuje się żadnego przedimka, co nazywa się przedimkiem zerowym.

Różnica między nimi dotyczy przede wszystkim określoności. A cat oznacza jakiegoś kota, o którym wspominamy po raz pierwszy. The cat to konkretny kot, znany z wcześniejszego kontekstu albo łatwy do rozpoznania.

Przedimek nieokreślony a/an

A i an stosujemy przed rzeczownikami policzalnymi w liczbie pojedynczej, gdy mówimy o jednym, nieokreślonym przedstawicielu grupy. Przykład: There’s a cat in the garden oznacza „W ogrodzie jest jakiś kot”.

Przedimek nieokreślony pojawia się między innymi wtedy, gdy rzeczownik jest wymieniany po raz pierwszy, gdy podajesz przykład albo gdy określasz zawód: I saw a dog, She is a doctor, He bought an umbrella.

Wybór między a i an zależy od pierwszego dźwięku, a nie od pierwszej litery wyrazu:

Dlatego mówimy a European country i a unit, ponieważ początek tych słów brzmi jak „ju”. Z kolei an honest person wymaga an, bo h nie jest wymawiane.

Przedimka a/an nie używa się z rzeczownikami w liczbie mnogiej. Zamiast a books powiemy books albo some books.

Kiedy używamy the?

Przedimek określony the wskazuje na rzeczownik konkretny, znany rozmówcom albo wyróżniony w danej sytuacji. Można go stosować z rzeczownikami policzalnymi i niepoliczalnymi, zarówno w liczbie pojedynczej, jak i mnogiej.

Najczęstsze sytuacje użycia the to:

• Drugie wspomnienie – I saw a cat. The cat was black.
• Obiekt znany z kontekstu – Could you close the door?
• Obiekt unikalny – the sun, the moon, the sky
• Konkretny rzeczownik niepoliczalny – The information you sent was useful.
• Grupa lub zbiór wskazany w zdaniu – The students in this class speak English.

Porównaj: I need coffee oznacza kawę ogólnie, natomiast The coffee on the table is cold odnosi się do konkretnej kawy stojącej na stole.

The występuje także w części nazw geograficznych, na przykład the Alps, the Amazon i the United States. Nie stosujemy go jednak automatycznie przed każdą nazwą. Mówimy Mount Everest, Lake Michigan oraz Paris.

Przedimek zerowy – kiedy niczego nie stawiamy?

Przedimek zerowy oznacza brak a/an i the. Pojawia się często wtedy, gdy mówimy o czymś ogólnie, używamy nazwy własnej albo opisujemy typową czynność.

Najczęstsze przypadki wyglądają następująco:

• Imiona i większość nazw miast – Anna lives in London.
• Języki – He speaks Spanish.
• Sporty – She plays tennis.
• Posiłki – We had breakfast at seven.
• Środki transportu po by – They travelled by train.
• Rzeczowniki użyte ogólnie – Books can change the way we think.

Znaczenie może się zmienić zależnie od kontekstu. Children need sleep mówi o dzieciach ogólnie, a The children in this room need sleep wskazuje na konkretną grupę.

Jak wybrać właściwy przedimek?

W typowej sytuacji możesz przejść przez następujące pytania:

1. Czy rzeczownik jest policzalny w liczbie pojedynczej? Jeśli nie, a/an odpada. Przy liczbie mnogiej lub rzeczowniku niepoliczalnym wybierz the albo przedimek zerowy, zależnie od kontekstu.
2. Czy mówisz o jednym, nieokreślonym obiekcie? Użyj a lub an. Forma zależy od dźwięku początkowego.
3. Czy rozmówca wie, o jaki obiekt chodzi? Jeśli tak, użyj the, niezależnie od tego, czy rzeczownik jest policzalny, niepoliczalny, pojedynczy czy mnogi.
4. Czy mówisz ogólnie, używasz nazwy własnej albo opisujesz typową czynność? Wtedy często potrzebny jest przedimek zerowy.

Najczęstsze błędy

Problemy z przedimkami zwykle wynikają z przenoszenia polskich nawyków albo z pomijania kontekstu. Zwróć uwagę na te pomyłki:

• Litera zamiast dźwięku – poprawnie a university, ale an hour.
• Przedimek przed liczbą mnogą – nie a cars, lecz cars albo some cars.
• Automatyczne używanie the – Dogs are friendly mówi o psach ogólnie, a The dogs next door are friendly o konkretnych psach.
• Przedimek przy samej nazwie własnej – zwykle mówimy John, Warsaw i English, bez the.
• Użycie a/an bez rzeczownika – przedimek musi odnosić się do rzeczownika, na przykład a beautiful house, a nie samo a beautiful.

Przedimki angielskie wymagają ćwiczenia w zdaniach, ponieważ sama reguła nie zawsze wystarcza bez kontekstu. Gdy rozpoznasz policzalność, liczbę i określoność rzeczownika, wybór staje się znacznie prostszy.

Najważniejsza zasada: a/an oznacza jeden nieokreślony rzeczownik policzalny, the wskazuje na konkretny obiekt, a przedimek zerowy służy często do mówienia ogólnie. W przypadku a i an zawsze kieruj się wymową, nie pisownią.